Home  |  Sitemap  |  Disclaimer  |  Contact  |  Zoeken

Blunderdebat

Een van de opvallendste discussies in ons eigen land was de afgelopen tijd - afgezien van het nieuwe gedoe rondom de zaak Wilders - het debat over Van Middelkoop. Na verschillende 'ongelukkige' uitlatingen debatteerde de Kamer vorige week over zijn positie en uitspraken. Interessant is daarbij vooral hoe de sprekers later in het publieke debat spreken over de leugen of vergissing.

Welles/nietes

De situatie is waarschijnlijk bekend: minister Van Middelkoop ontkende eerst een uitspraak over onze toekomst in Afghanistan te hebben gedaan, gaf toen toe de uitspraak te hebben gedaan (maar niet geautoriseerd) en bekende later dat het wel allemaal klopte.

Letterlijk zei de minister: 'Ik heb nooit uitspraken gedaan aan de Telegraaf. Ik heb ze nooit gedaan in de vorm van een interview. Laat staan dat ik ze heb geautoriseerd.' En later: 'Ik heb ehh... een vergissing gedaan. Het spijt me. Dat erken ik hier ruiterlijk. Ook tegenover de Telegraaf.'

Liegen = niet de waarheid spreken?

In Pauw en Witteman zat diezelfde avond Kamerlid Hero Brinkman (PVV). Op de vraag of hij hard bewijs heeft aangeleverd voor het feit dat Van Middelkoop gelogen heeft, antwoordt hij: 'In zoverre, hij heeft duidelijk ehh..niet de waarheid gesproken.'

Op dat moment reageert CU-Kamerlid JoŽl Voordewind: 'Ja maar, dat is wat anders.' Exact anderhalve minuut later zegt datzelfde Kamerlid: 'Nu spreekt meneer Brinkman weer over een leugen en niet de waarheid spreken. Nou, volgens mij is dat ongeveer hetzelfde.' Liegen is dus toch hetzelfde als niet de waarheid spreken. En wat heeft Van Middelkoop gedaan?

Eind goed, al goed?

Dat blijft onduidelijk. Ook voor Kamerlid Brinkman. Want die schrapte het woord 'leugen' uit de motie van wantrouwen, omdat 'de heer Van Middelkoop zijn verontschuldigingen daarover had aangeboden.'

Wat zegt de heer Brinkman hier eigenlijk? Als je liegt en daarna je excuses aanbiedt, heb je niet gelogen? En betekent dat, dat de minister niet gelogen heeft, en dus de waarheid heeft gesproken? Eind goed, al goed?

Jammer genoeg gaat het programma na deze uitspraak verder over de toekomst in Afghanistan. Inhoudelijk gezien waarschijnlijk veel belangrijker, maar argumentatief gezien minder interessant. Na vijf minuten debatteren blijkt immers dat geen van beide Kamerleden een heldere definitie kan geven van de waarheid of de leugen.

Of u dat zorgelijk vindt, mag u zelf bepalen. Dat hangt misschien wel af van uw definitie.

Karin Pijper



Datum: 30-01-2009

|