Wilders als debater, deel 3: Bij Geert is alles vanzelfsprekend!

En ja hoor: hij doet het weer. Wilders heeft nog koud gezegd: 'Ik wil premier worden', of alle kranten tuimelen over elkaar heen en nemen het nieuws over. De vanzelfsprekendheid waarmee Wilders de mogelijkheid van het premierschap onderbouwt, staat deze week centraal in DWDD. Wilders is een klassiek voorbeeld van het ontduiken van de bewijslast.  Wat Wilders doet? Zeggen dat het zo is en bij repliek vooral benadrukken dat iedereen toch begrijpt dat dat zo is!

Vanzelfsprekendheid

Letterlijk zei Wilders gisteren in Steyl het volgende: 'Ik wil premier worden.' Werkelijk alle media namen dit over, wat op zich vrij logisch is. Vraag is echter hoe Wilders het premierschap denkt te bereiken. Alle berichten volgen de ANP-tekst: Hoewel hij de momenteel voor zijn partij PVV uiterst gunstige peilingen kan relativeren, denkt Wilders dat de PVV op termijn toch de grootste partij wordt. 'Dat gaat ooit gebeuren, en dan is het een hele eer om de functie van minister president te vervullen'.
Het zit hem natuurlijk in het eerste deel: Dat gaat ooit gebeuren. Vanwaar deze vanzelfsprekendheid?

In the spotlight

Waar Wilders het op baseert dat de PVV ooit de grootste partij zal zijn, blijft volstrekt vaag. En niemand die zich afvraagt of dat echt ooit zo zal zijn. Aan de ene kant zeggen peilingen te relativeren, maar aan de andere kant zeker weten ooit de grootste te zullen zijn. Waar haal je het vandaan?

Hoeveel zetels heeft de PVV nu? En willen andere partijen als puntje bij paaltje komt wel een coalitie aangaan met Wilders? Of denkt hij meer dan 75 zetels te halen? Vragen, vragen, vragen. Maar wat doen die ertoe? Iedereen neemt het bericht over en Wilders staat weer in the spotlight. En getuige de bijdragen van velen op de diverse reactiefora, is Wilders’ premierschap in ieder geval voor zijn aanhangers al een feit.

Beproefd recept

Dat dit voorbeeld een loepzuivere drogreden illustreert, namelijk die waarbij een spreker zijn standpunt als vanzelfsprekend presenteert om zo de bewijslast te kunnen ontduiken, is iets waar werkelijk niemand zich druk om lijkt te maken. Zeker Wilders niet. Maar dat is logisch: deze drogreden is voor hem immers een beproefd recept.

Zo pareerde hij afgelopen weekend de kritiek uit PvdA-hoek nog met „Het zijn allemaal bange partijen en bange politici van oude gezapige partijen in paniek over de populariteit van de PVV.” Hoezo? Ach, laat maar.

Wilt u zelf adequaat leren reageren in discussies? Kom dan naar onze training Omgaan met bluffers, Debatteren en discussiëren of volg onze Masterclass.

Henri Raven

Datum: 17-03-2009